در یکی از جلسات که ایشان مشغول تعلیم نوجوانان بودند، پیرمردی نورانی با گامهایی آرام وارد مجلس شد و در کناری نشست و پس از آنکه جلسه به اتمام رسید، شروع به صحبت نمود و بعد از تقدیر و تشکر از حضرت استاد، چنین دعا فرمود که «آقای قمری که نوجوان ها را زیر سایه قرآن تعلیم و تربیت می‌کنند إن‌شاء‌الله مزدشان را خواهند گرفت». این پیرمرد روشندل که هم دارای صفای ظاهر بودند و هم از صفای باطن حظی وافر داشتند به «حاج آقا صفا» معروف بودند و جزء بزرگان اهل دل و از عارفان اهل حال به شمار می‌رفتند که بواسطه یکی از دوستان خود به جلسه قرآن جناب استاد راه یافته بودند. از این رو پس از آشنایی و برخوردهایی که بین حضرت استاد و آن پیر بزرگوار صورت گرفت، میانشان ارادت و محبت عجیبی ایجاد گردید.