یکی از شبهای مبارک و مقدس ماه شریف رجب، شب چهارشنبه، حضرت استاد یعقوب قمری شریف آبادی در وقت سحرگاهی به ذکر شریف «لا إِلهَ إِلاَّ الله» مشغول بودند و آیینه دل را با این ذکر کیمیاگر تطهیر می‌نمودند تا جمال حضرت معشوق در آن پدیدار گردد و در حین ذکر نیز در این اندیشه و خواسته قلبی به سر می‌بردند.

استاد معظم «یعقوب قمری شریف آبادی» از آنجایی که خود عاشقی وارسته هستند، در عالم معنا برخوردهایی روحانی و معنوی با بسیاری از اولیای بزرگ طریقت داشته و دارند. همانطوری که بیان گردید، شروع سلوک عرفانی و تحول معنوی و روحی در زندگی ایشان بواسطه جزوه کوچکی بود که که در آن برخورد جناب مولای رومی و شمس تبریزی (علیهماالرحمة) نوشته شده بود. به همین خاطر به این دو عارف عاشق، ارادت خاصی داشتند.

از اینرو در سن 47 سالگی، شبی در عالم خواب مشاهده نمودند که در یک آب‌انبار بسیار بزرگ هستند که حدود 150 پله داشت و

دست روزگار بار دیگر حزن و اندوه را بر قلب پاک حضرت استاد یعقوب قمری شریف آبادی نشانید و شمع کاشانه ایشان، مادر بزرگوارشان، به خاموشی گرایید و فروغ مهر و صفایی که سالها گرمی‌بخش جان حضرتش بود، تندباد مرگ در کام خویش فرو برد. مادر پاکدل و روشندل حضرت استاد با کوله‌باری از خاطره‌های تلخ و شیرین و ره‌توشه‌ای از طهارت و معنویت، دار فانی را وداع گفت و در روزهای آغازین پیروزی انقلاب اسلامی، سرای خاک را عالم پاک فروخت و آتش سوز و گداز را در ضمیر مطهر استاد برافروخت و آندم که مرغ جانش به ریاض قدس پر کشید، حدیث عشقی را که سالها پیش در شبی فرخنده ترنم زبان دل ساخته بود، در آن لحظات، به وصلت عشق محبوب و وصال یار دلدار پیوسته دید و خویش را از همه عالم وارسته یافت.